Kto to? Człowiek, który chce żyć dobrze – zabierając część środków innym by osiągnąć owy cel „życia dobrego?.
Osoba, która ceni sobie niezależność i radząca sobie w życiu. Wspomniana życiowa zaradność – często polega na umiejętności rywalizacji z innymi ludźmi [ niekoniecznie fair play ] Człowiek „zakotwiczony w bycie? – posiadający umiejętność przekształcania [przystosowywania] tegoż bytu do własnych potrzeb. Osoba posiadająca zdolność wykorzystania swojej wiedzy teoretycznej do celów praktycznych. Istotą pragmatyzmu zatem będzie – posiadanie cech, które predysponują członka społeczeństwa do zajmowania w tym społeczeństwie roli nadrzędnej [wobec innych członków społeczności ] . Nadrzędność wobec innych będzie wynikiem cechy – przekształcanie świata [mikro-świat ] do własnych potrzeb .
Nadrzędność będzie implikowała władzę – władza hierarchizuje.
Czy można się nauczyć jak być pragmatycznym?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
from wiki : pragmatyczna teoria prawdy zakłada, że użyteczność stanowi kryterium prawdziwości sądów i pojęć. Na przykład sądy naukowe są prawdziwe, ponieważ przyjmując je za prawdziwe możemy bardziej skutecznie postępować. Podobne kryterium można zastosować wobec pojęć religijnych, czy też zdań potocznych. W ten sposób pojęcia umysłu ludzkiego zostały zestawione z instynktami, które również są podporządkowane skutecznemu postępowaniu. Poznanie temu służy i nie ma innego kryterium: działanie jest zasadniczą potrzebą człowieka, a poznanie - czy to naukowe, czy też potoczne - pełni wobec działania pomocnicze funkcje. Taka teoria prawdy przeciwstawiała się klasycznej teorii (którą James nazwał “teorią widza”), zgodnie z którą prawda jest odpowiedniością pojęć wobec rzeczywistości. Pojęcia nie mogą odpowiadać rzeczywistości - są tylko narzędziami działania.